1 / 1

News

News: I am a driven artist ..  || Ik ben een gedreven kunstenaar.., November  7, 2018 - Gabriëlla Cleuren

I am a driven artist .. || Ik ben een gedreven kunstenaar..

November 7, 2018 - Gabriëlla Cleuren

Meekijken in het atelier van een uitzonderlijk gedreven kunstenares, die onophoudelijk fragmenten van haar leven, haar denken in authentieke beelden omzet en haar woelige onstabiele tijd bijna als in een film vasthoudt : bekommentarieert.
De mens in de 21e eeuw , globaal, universeel , vindingrijk speels, eenzaam en tragisch als altijd.

Ik ben een gedreven kunstenaar.. Vimeo

Ik ben een gedreven kunstenaar.. YouTube

Scriptie van de gesproken tekst in deze documentaire. 

Ik ben een kunstenaar die al 40 jaar , en iets meer bijna dagelijks werkt. Ik vind het een behoefte om iedere dag weer die vaardigheid aan te scherpen.want als ik een paar dagen niet zou werken , dan voel ik dat geljk aan mijn handen. Ik probeer gewoon iedere dag te werken.
Veel mensen vragen mij dan : ‘Hebt gij dan altijd inspiratie en van waar komt dat ? Ik ben daar een beetje parallel met Picasso. Mijn leven , dat is mijn inspiratie ! Er gebeuren altijd weer eenvoudige dingen, onbelangrijk voor anderen, heel banale dingen voor andere mensen, maar ik noteer die . Ik heb daar ook verschillende series aan gewijd of systemen als je het zo kunt defiiëren. Dus het dagelijkse noem ik virtuele werelden of dagboekbladen. Virtueel omdat het zich vaak uitstrekt over wat mij gebeurt, maar ook hoe ik erover denk en hoe ik het mij herinner.
Die herinnering vind ik heel belangrijk, natuurlijk zeer eigen ingekleurd.(3/19) En ik begrijp dan ook niet goed hoe mensen aan herinneringen een soort wetenschappelijke waarde kunnen hechten, d.w.z. dat op het gerecht herinneringen gebruikt worden om anderen misschien te veroordelen(2/38), en dat versta ik niet goed. Het is dus altijd een heel eigen iets en zo moet je het ook zien.Ik probeer dus ook door die herinnering , iets te koppelen aan een algemene visie, iets wat voor alle mensen geldt, het universele noemt men dat in de kunst en ik denk dat dit ook in gewone , banale dingen zit.
De taal die ik spreek en daarbij hanteer is niet erg academisch, niet nauwgezet, allemaal een beetje schots en scheef en aangezien ik al een tijd geleden met computeren ben begonnen , dan heb ik gezien dat computer alleen maar werkt over systemen en over pictogrammen. Dan dacht ik : ik zoek mijn eigen pictogrammen. Die pictogrammen gebruik ik dan ook in mijn werk om zaken te verduideljken. Zo vind je ze dan over mijn herinneringen, mijn werk geschreven, pictogrammen die verduidelijken waarover het gaat, wat ik eigenlijk wil zeggen. Of dat altijd overkomt bij andere mensen , dat weet ik niet. Dat kan soms ook heel onverstaanbaar zijn, maar dat vind ik niet zo erg. Ik vind ook wat er uit opstijgt uit zo’n blad, uit zo’n papier, die geladenheid van het leven zelf, dat vind ik ook belangrijk.
Daarnaast heb ik nog een andere reeks, omdat een kunstenaar ook getuigenis moet afleggen, niet alleen van zijn eigen leven, maar ook van zijn omgeving, van de wereld rondom hem.
Nu vind ik toch dat wij vandaaag in zo’n hectische omverwerpende wereld zitten, dat je dit eigenlijk niet kunt negeren. Wat doe ik daarvoor ? 4/38
Het zijn zaken waarmee ik geconfronteerd wordt, hetzij door televisie, hetzij door kranten of tijdschriften ‘( Ik lees dus nog iedere dag een krant) en ik zoek daar dan hele kleine knipseltjes uit die mij gelijk aanspreken, niet alleen inhoudelijk, maar ook voor de esthetica, dus zo dat ik zeg, ‘daar kan ik wel iets mee doen’
Dan knip ik dat uit en begin ik na een tijdje eraan te werken en zie hoe ik mijn eigen visie daarin leg. Dat komt misschien niet altijd heel duidelijk over voor iemand anders, maar er zit wel heel duidelijk een lijn en een eigen visie achter . 5/25
Dat heb ik moeten onderbrengen in een reeks omdat in virtuele werelden het mijn eigen werelden zijn. Natuurlijk is dit ook mijn eigen wereld . Een visie die ik ontwikkeld heb . Ik was een keer in het Prado. Ik heb daar heel veel gezien, maar dingen die me echt omver wierpen dat waren de donkere figuren van Goya. Nog niet zo lang geleden heb ik in het Hermitage in Amsterdam een tentoonstelling gezien die ging over Goya en zijn visie. En ik vind toch dat dit echt op onze tijd te plakken is. Het is misschien een beetje negatief, een beetje zwartgallig. Maar Goya was iemand die zeer goed door zijn tijd heen keek. Hij heeft dat dan ook in grafiek vastgehouden die hij zelfs niet als hij nog leefde durfde naar buiten te brengen. Die grote schilderijen van koningen en zo en al die fantastische dingen , die zijn zeer bekend van hem. Maar die grafiek ... Ik vind dat dit naar de essentie van de mens gaat. Daar heb ik bij aangeknoopt en ik ben dan in dat perspectief knipsels beginnen te zoeken, in kranten die een tijdsbeeld geven van onze 21e eeuw. En wat heb ik dan moeten vaststellen : ja , dat niets verandert, dat alles weer onder een andere vorm terugkeert. Ik dacht dat mensen met hun verre en vele mogelijihheden zouden afzien van die shocks die in de maatschappij zijn. Maar niets is minder waar.
Ik vind dat het moeilijke , het niet verdraagzame , dat op de vuist gaan, het oorlog stoken weer opnieuw bezig is . Dat wat vroeger tussen de Spanjaarden enn de Fransen plaatsgreep, daar zitten we nu volop opnieuw in. Dat vind ik zeer verontrustend.
Het gaat altijd maar voort, de berg af, de negatieve kant uit. Die werelden , dat is misschien belangrijk, breng ik onder in een serie BNOW.
Het ziijn nieuwe , maar oude werelden. Dat is die herhaling die vandaag gebeurt. Ik zie het niet als vooruitgang, maar als een cirkel die altijd weer terugdraait.Misschien is het zo dat de mensen ook niet de mogelijkheden hebben om boven zichzelf uit te stijgen. Dat is wat ik in die werken naar voor breng. Ik doe dat op een heel eigenzinnige manier. Aangezien ik al in de jaren 70-80 en in de jaren 90 nog veel meer, met computer werkte , heb ik door mensen die daar veel mee werkten, computersystemen gezien , ontdekt . Nu is dat al veel meer bekend, door pixels, afdrukken, maar toen waren dat systemen. Ik heb dan ook gekozen voor zo’n systeem , maar omdat ik altijd vind dat het emotionele daarin moet gehandhaafd blijven, het mag niet systematisch worden, ben ik die gestueel gaan schrijven. Het zijn dus in mijn achterhoofd computersystemen die erachteer zitten. In de vormgeving, niet inhoudelijk.
Inhoud heb ik net verklaard, maar de vormgeving wordt wel gebruikt. Ik ben van deze tijd , dus moet ik een eigentijds medium en een eigen vormgeving gebruiken, net hetzelfde als bij mijn virtuele werelden, waar ik ook met pictogrammen over mijn werken schrijf. Dat zijn 2 parallellen met de computerwereld van vandaag en ik vind het heel belangrijk dat je ook daar uitdrukking aan geeft. Op die ogenblik, en ik er nog niet mee naar buiten gekomen, ben ik bezig met de ornamentale wereld , gewoon als contrapunt of als tegengewicht voor die zwaarwichtige dingen van de 21e eeuw.
Daar is nog iets anders wat er tussen ligt.
Ik heb bijna 4 jaar in de Caraïben gewoond, ik ben er regelmatig teruggegaan en ik heb ook die landschappen daar, waar niemand woont, die verschrikkelijk desolaat zijn, waar je alleen bent met rotsen, strand, zee en je geen mens ziet , gebruikt om de eenzaamheid uit te drukken.
Eigenlijk zijn de landschappen zo desolaat omdat er geen aanwezigheid van mensen is.
Ik hoor altijd dat ik een heel eigen traject vaar .
Ik sluit heel weinig aan bij andere mensen kunstenaars, omdat ik misschien ook wel inhoudelijk, maar niet qua vormgeving rechtdoor gegaan ben.
In het begin vroeg ik wel eens andere mensen: ‘Hoe vind je dit of dat , maar dan kreeg ik altiijd zo antwoorden waar ik heel weinig mee kon. En toen dacht ik : ‘ga gewoon uw eigen weg, ga rechtdoor, doe wat ge vindt dat ge moet doen en druk U uit zoals ge vindt dat ge U moet uitdrukken, gelijk ge het voelt. En dat heb dan ook gedaan. En dat past niet altijd bij een tendens , bij een omgeving, bij andere kunstenaars die toch vaak in hun eigen regio gebleven zijn. Dat is misschien een heel eigenaardig iets. En dat geeft wellicht ook een verklaring voor ‘ Niet altijd verstaan worden’ Maar ja, moet je verstaan worden?
Ik weet het niet. Het is wel de bedoeling , denk ik , omdat het toch ergens een dialoog is, je wil iets overbrengen, je wil de mensen iets verduidelijken. Het zou toch wel moeten begrepen worden, maar dan moet ik toch soms een verklaring geven.

                   

English by G. Cleuren

 

I am an artist who works daily. For me it is a necessity to sharpen my skills. When I don’t work a few days my hands feel uneasy. I try to do it every day.

Many people ask me: ‘Are you always inspired and where does it come from? I think I am like Picasso. My life is my inspiration.

Many simple things happen to me every day, unimportant events, for others banal things, but I notice them.

I have dedicated several series to that or painted in systems if you want to define it like that. These daily notes I called virtual worlds or diary. Virtual because they concern little events that happen to me, but I registrated as well how I think about that.

These memories I find very important, naturally they are personally colored. And I can’t understand why some people attach an almost scientific value to this, like in court, used to condemn others.

It is always very personal and so I want to see it. My memory I try to connect to a general vision, something that is true for all human beings. The universal it is called in art, and I think it is also present in banal things.

The language I use in this series is not academic, not meticulously, all a bit scotch and crooked, and because I started compeering a long time ago, I saw that computers worked with systems and pictograms.

Than I thought: let me create my own pictograms.

These pictograms I use in my work to explain things, so you can find them written over my work, over my memories to clear what it’s all about and what I want to say. If it is always seen and understood by others, I don’t know. Sometime it can be very unintelligible, but I don’t mind.

It is very important for me what rises from such a leaf, from such a paper. The loading of life itself I think, that is also important.

Aside from this series, I have another kind of work, because an artist has to witness his time and surroundings, not only his life, but also of the world around him. Today I find that we live in such a hectic, overthrowing world we cannot deny.

What do I do with it?  (4/38).

These are things I am confronted with through television or newspapers or magazines. (I still read a newspaper every day) and there I search for little cutouts that inspire me immediately, not only by the content but also because of the aesthetics. So that I say: ‘I can do something with that’. Then I cut it out and after a certain time, I start working at it and look how I can fill it with my own vision. This might not be understood by someone else, but there is a clear line and vision behind it.

This I had to collect in a series because virtual worlds are my own worlds. Of cause this is my own world too, a vision I developed.

Once I was in the Prado. I saw a lot of art there, but paintings that overwhelmed me were the dark works of Goya. Not so long ago I saw an exhibition in the Hermitage of Amsterdam, showing Goya and his vision on the world and human beings. I really think this view could be stuck to our time. Perhaps it is a little bit negative, a little bit atrabilious. But Goya was someone who looked well through his time. He fixed it in his graphic work that he was afraid to show during his life time.  The large works of kings, these fantastic works of him are well known, or he is famous for. This graphic work of him is the essence of man.

That is where I started and collected cutouts in magazines, newspapers that reflected a view of the 21e century. And what did I discover? Yes, nothing has changed, anything came back in another form. I thought people would turn their backs on those shocks in society. But nothing is less true. Everything, every event returns in another form. I was convinced that people with their long and high level possibilities would abandon those chocks.

I find that the difficult, the intolerable, ‘the fist and war’ ‘is back.  The war like in Goya’s time between the Spanish and the French. It is disturbing for me to notice it.

It continues going further downhill to a negative position. These worlds I put together in BNOW: brave new, old world. 

These are new, repeated old worlds, a repetition we face today. I don’t see it as continuity, or as a straight line, but as a circle who turns always back.

Perhaps it is a reality that people don’t have the possibility to rise above themselves. That is it what I show in my works, in a very own way. Because I worked with the computer in de 70-80 and in the 90-ties, even more, I discovered computer systems at people working with it.  Now a day it’s better known through pixels, printings. But at the time it were only systems. I choose one of these systems but because I find that the emotional part should be kept, I wrote it in a gestual mode. It shouldn’t be systematic for me. The computer systems are always leading the drawing, or the painting, in technique or form, not in the content, I already explained before.

As an artist from the 21e century I have to use contemporary methods and technique. The same at my virtual worlds where I put pictograms over my work. These forms are two parallels to the computer worlds and I find it important also to express that.

Evolution.  . At this moment (I did show this already) I am working at an ornamental world, as a counterweight to the heavy things of the 21e century. And there is something between it. I lived almost 4 years in the Caribbean. I returned there on regular base and I used the landscapes, there where nobody lives, very desolate, only with rocks, beaches, sea and no living creatures. I used them to express the enormous solitude.

There aren’t any people in the landscapes.

I always hear that I sail my own route. I am very little connected to other artists, perhaps in the content, but not in the form, because I went straight on my own way.

In the beginning I asked sometimes the meaning of others: ‘How do you find this or that?’. But I got answers that didn’t bring me something, a view. So I thought: trace your own route, go straight ahead and express yourself like you feel you have to do. This didn’t always fit with a trend or environment or with other artists, who stood very often a lifetime in their own region. This is a strange thing and not always understood. But do you have to be understood? I don’t know.

 I think it should be, because you have the intention to create a dialogue, you want to transmit something. You want to communicate your vision, and it should be understood.

But then sometimes I have to explain things.

© Gabriëlla Cleuren 2018



 

 


Back to News