for bad bots
1 / 1

News

Ik ben een gedreven kunstenaar..

November 7, 2017 - Gabriëlla Cleuren

Meekijken in het atelier van een uitzonderlijk gedreven kunstenares, die onophoudelijk fragmenten van haar leven, haar denken in authentieke beelden omzet en haar woelige onstabiele tijd bijna als in een film vasthoudt : bekommentarieert.
De mens in de 21e eeuw , globaal, universeel , vindingrijk speels, eenzaam en tragisch als altijd.

Ik ben een gedreven kunstenaar.. Vimeo

Ik ben een gedreven kunstenaar.. YouTube

Scriptie van de gesproken tekst in deze documentaire. Deze tekst zal in de komende tijd in het Engels worden vertaald en dan als ondertiteling verschijnen.

Ik ben een kunstenaar die al 40 jaar , en iets meer bijna dagelijks werkt. Ik vind het een behoefte om iedere dag weer die vaardigheid aan te scherpen.want als ik een paar dagen niet zou werken , dan voel ik dat geljk aan mijn handen. Ik probeer gewoon iedere dag te werken.
Veel mensen vragen mij dan : ‘Hebt gij dan altijd inspiratie en van waar komt dat ? Ik ben daar een beetje parallel met Picasso. Mijn leven , dat is mijn inspiratie ! Er gebeuren altijd weer eenvoudige dingen, onbelangrijk voor anderen, heel banale dingen voor andere mensen, maar ik noteer die . Ik heb daar ook verschillende series aan gewijd of systemen als je het zo kunt defiiëren. Dus het dagelijkse noem ik virtuele werelden of dagboekbladen. Virtueel omdat het zich vaak uitstrekt over wat mij gebeurt, maar ook hoe ik erover denk en hoe ik het mij herinner.
Die herinnering vind ik heel belangrijk, natuurlijk zeer eigen ingekleurd.(3/19) En ik begrijp dan ook niet goed hoe mensen aan herinneringen een soort wetenschappelijke waarde kunnen hechten, d.w.z. dat op het gerecht herinneringen gebruikt worden om anderen misschien te veroordelen(2/38), en dat versta ik niet goed. Het is dus altijd een heel eigen iets en zo moet je het ook zien.Ik probeer dus ook door die herinnering , iets te koppelen aan een algemene visie, iets wat voor alle mensen geldt, het universele noemt men dat in de kunst en ik denk dat dit ook in gewone , banale dingen zit.
De taal die ik spreek en daarbij hanteer is niet erg academisch, niet nauwgezet, allemaal een beetje schots en scheef en aangezien ik al een tijd geleden met computeren ben begonnen , dan heb ik gezien dat computer alleen maar werkt over systemen en over pictogrammen. Dan dacht ik : ik zoek mijn eigen pictogrammen. Die pictogrammen gebruik ik dan ook in mijn werk om zaken te verduideljken. Zo vind je ze dan over mijn herinneringen, mijn werk geschreven, pictogrammen die verduidelijken waarover het gaat, wat ik eigenlijk wil zeggen. Of dat altijd overkomt bij andere mensen , dat weet ik niet. Dat kan soms ook heel onverstaanbaar zijn, maar dat vind ik niet zo erg. Ik vind ook wat er uit opstijgt uit zo’n blad, uit zo’n papier, die geladenheid van het leven zelf, dat vind ik ook belangrijk.
Daarnaast heb ik nog een andere reeks, omdat een kunstenaar ook getuigenis moet afleggen, niet alleen van zijn eigen leven, maar ook van zijn omgeving, van de wereld rondom hem.
Nu vind ik toch dat wij vandaaag in zo’n hectische omverwerpende wereld zitten, dat je dit eigenlijk niet kunt negeren. Wat doe ik daarvoor ? 4/38
Het zijn zaken waarmee ik geconfronteerd wordt, hetzij door televisie, hetzij door kranten of tijdschriften ‘( Ik lees dus nog iedere dag een krant) en ik zoek daar dan hele kleine knipseltjes uit die mij gelijk aanspreken, niet alleen inhoudelijk, maar ook voor de esthetica, dus zo dat ik zeg, ‘daar kan ik wel iets mee doen’
Dan knip ik dat uit en begin ik na een tijdje eraan te werken en zie hoe ik mijn eigen visie daarin leg. Dat komt misschien niet altijd heel duidelijk over voor iemand anders, maar er zit wel heel duidelijk een lijn en een eigen visie achter . 5/25
Dat heb ik moeten onderbrengen in een reeks omdat in virtuele werelden het mijn eigen werelden zijn. Natuurlijk is dit ook mijn eigen wereld . Een visie die ik ontwikkeld heb . Ik was een keer in het Prado. Ik heb daar heel veel gezien, maar dingen die me echt omver wierpen dat waren de donkere figuren van Goya. Nog niet zo lang geleden heb ik in het Hermitage in Amsterdam een tentoonstelling gezien die ging over Goya en zijn visie. En ik vind toch dat dit echt op onze tijd te plakken is. Het is misschien een beetje negatief, een beetje zwartgallig. Maar Goya was iemand die zeer goed door zijn tijd heen keek. Hij heeft dat dan ook in grafiek vastgehouden die hij zelfs niet als hij nog leefde durfde naar buiten te brengen. Die grote schilderijen van koningen en zo en al die fantastische dingen , die zijn zeer bekend van hem. Maar die grafiek ... Ik vind dat dit naar de essentie van de mens gaat. Daar heb ik bij aangeknoopt en ik ben dan in dat perspectief knipsels beginnen te zoeken, in kranten die een tijdsbeeld geven van onze 21e eeuw. En wat heb ik dan moeten vaststellen : ja , dat niets verandert, dat alles weer onder een andere vorm terugkeert. Ik dacht dat mensen met hun verre en vele mogelijihheden zouden afzien van die shocks die in de maatschappij zijn. Maar niets is minder waar.
Ik vind dat het moeilijke , het niet verdraagzame , dat op de vuist gaan, het oorlog stoken weer opnieuw bezig is . Dat wat vroeger tussen de Spanjaarden enn de Fransen plaatsgreep, daar zitten we nu volop opnieuw in. Dat vind ik zeer verontrustend.
Het gaat altijd maar voort, de berg af, de negatieve kant uit. Die werelden , dat is misschien belangrijk, breng ik onder in een serie BNOW.
Het ziijn nieuwe , maar oude werelden. Dat is die herhaling die vandaag gebeurt. Ik zie het niet als vooruitgang, maar als een cirkel die altijd weer terugdraait.Misschien is het zo dat de mensen ook niet de mogelijkheden hebben om boven zichzelf uit te stijgen. Dat is wat ik in die werken naar voor breng. Ik doe dat op een heel eigenzinnige manier. Aangezien ik al in de jaren 70-80 en in de jaren 90 nog veel meer, met computer werkte , heb ik door mensen die daar veel mee werkten, computersystemen gezien , ontdekt . Nu is dat al veel meer bekend, door pixels, afdrukken, maar toen waren dat systemen. Ik heb dan ook gekozen voor zo’n systeem , maar omdat ik altijd vind dat het emotionele daarin moet gehandhaafd blijven, het mag niet systematisch worden, ben ik die gestueel gaan schrijven. Het zijn dus in mijn achterhoofd computersystemen die erachteer zitten. In de vormgeving, niet inhoudelijk.
Inhoud heb ik net verklaard, maar de vormgeving wordt wel gebruikt. Ik ben van deze tijd , dus moet ik een eigentijds medium en een eigen vormgeving gebruiken, net hetzelfde als bij mijn virtuele werelden, waar ik ook met pictogrammen over mijn werken schrijf. Dat zijn 2 parallellen met de computerwereld van vandaag en ik vind het heel belangrijk dat je ook daar uitdrukking aan geeft. Op die ogenblik, en ik er nog niet mee naar buiten gekomen, ben ik bezig met de ornamentale wereld , gewoon als contrapunt of als tegengewicht voor die zwaarwichtige dingen van de 21e eeuw.
Daar is nog iets anders wat er tussen ligt.
Ik heb bijna 4 jaar in de Caraïben gewoond, ik ben er regelmatig teruggegaan en ik heb ook die landschappen daar, waar niemand woont, die verschrikkelijk desolaat zijn, waar je alleen bent met rotsen, strand, zee en je geen mens ziet , gebruikt om de eenzaamheid uit te drukken.
Eigenlijk zijn de landschappen zo desolaat omdat er geen aanwezigheid van mensen is.
Ik hoor altijd dat ik een heel eigen traject vaar .
Ik sluit heel weinig aan bij andere mensen kunstenaars, omdat ik misschien ook wel inhoudelijk, maar niet qua vormgeving rechtdoor gegaan ben.
In het begin vroeg ik wel eens andere mensen: ‘Hoe vind je dit of dat , maar dan kreeg ik altiijd zo antwoorden waar ik heel weinig mee kon. En toen dacht ik : ‘ga gewoon uw eigen weg, ga rechtdoor, doe wat ge vindt dat ge moet doen en druk U uit zoals ge vindt dat ge U moet uitdrukken, gelijk ge het voelt. En dat heb dan ook gedaan. En dat past niet altijd bij een tendens , bij een omgeving, bij andere kunstenaars die toch vaak in hun eigen regio gebleven zijn. Dat is misschien een heel eigenaardig iets. En dat geeft wellicht ook een verklaring voor ‘ Niet altijd verstaan worden’ Maar ja, moet je verstaan worden?
Ik weet het niet. Het is wel de bedoeling , denk ik , omdat het toch ergens een dialoog is, je wil iets overbrengen, je wil de mensen iets verduidelijken. Het zou toch wel moeten begrepen worden, maar dan moet ik toch soms een verklaring geven.

© Gabriëlla Cleuren 2017



 

 


Back to News